Ik wist wel dat je mijn leven overhoop zou halen. Maar dat het al zo vroeg zou beginnen, wist ik niet.

Na lang wikken en wegen koos ik voor een termijnecho (want wat wilde ik er nu precies mee?) en achteraf had ik spijt. Het voelde raar dat iemand die ik niet kende naar mijn baby gluurde en ik moest me inhouden om niet te blazen als een kat naar de echoscopist. Je vader zo blij om jou daar te zien friemelen op het scherm, ik moest me inhouden de echokop niet weg te duwen, want dat je leefde wist ik heus wel.

Bij sommigen moet het groeien, is het ongrijpbaar, komt het pas na de geboorte, maar ik voelde vanaf het hele begin tot in mijn tenen: ik ben jouw moeder.

De misselijkheid vloerde me en uren lag ik in bed, te dromen (en zelfs te huilen 😂) over Nederlandse kaas (we waren in Canada), at ik avocado’s besmeerd met roomboter en at ik van alles wat eigenlijk niet ‘mag’ (maar dat bepaal ik lekker zelf wel). De misselijkheid ruilde ik in voor bekkenpijn en ik hield me vast aan dat het me allemaal hielp vertragen, zodat ik straks in jouw tempo mee kon.

Ik dacht dat het een soort romantische, misschien wel haast een spirituele ervaring zou zijn, de zwangerschap. Maar ik vond het vooral heel aards, met veel fysieke omgemakken en best lang wachten.

Van je bewegingen kon ik geen genoeg krijgen 😍 en ik keek ontzettend uit naar de bevalling, je geboorte, onze ontmoeting. Tegelijk kreeg ik het Spaans benauwd van het idee van een mogelijke medische baring.

To be continued 😏

Je kijkt hier naar een bewegende baby in mijn buik, ergens begin 2023.